Święta Jadwiga Śląska
Zm. 15 października 1243 roku w Trzebnicy
"Módl się za nami Święta Jadwigo ,
Aby Pan Bóg , który cie do wiecznej
chwały swej przywiódł ,
Nam też po tym żywocie nędznym ,
Towarzystwo anielskie dać raczył. Amen."
Piotr Skarga
niedziela, 7 grudnia 2008
Do dziś nie ustalono ani daty ani miejsca urodzenia Jadwigi .
Prawdo podobnie urodziła się w latach 1174-1179 w rodzinnym zamku Andechs nad jeziorem w Amer w Bawarii.
Była najstarszą córka Bertolda IV hrabiego Diessens-Andechs tytularnego hrabiego Meranu.
W wieku 12 lat poślubiła we Wrocławiu Henryka, syna Bolesław Wysokiego .
Od 1202 roku była księżną Śląska. Wraz z Henrykiem tworzyli wzorcowe małżeństwo .Po 20 latach bycia razem złożyli śluby czystości.
Jej żarliwa pobożność udzielała się bliskim i poddanym .
Żyła w wielkiej ascezie , a Henryk u jej boku stał się wzorowym królem katolickim .
Na dworze we Wrocławiu powszechne były zwyczaje jak i język polski . Jadwiga przystosowała się bardzo szybko do tradycji oraz nauczyła się języka polskiego i biegle się nim posługiwała . Jej dwór słynął z dobrych obyczajów jak i z nieskazitelnej opinii, a ona sama otaczała całą swoją służbę wielką troską . Do jej dworu należała nie tylko rodzina , poddani, służba ale również duchowni i świeccy mężczyźni.
W swoim życiu doświadczyła wielu przykrych przeżyć, śmierć męża , własnych dzieci , skrytobójczą śmierć siostry Gertrudy (królowej Węgier) , hańbę siostry Agnieszki oraz banicję braci. Wszystkie te wydarzenia wpłynęły na pogłębienie jej życie religijnego.
Była najstarszą córka Bertolda IV hrabiego Diessens-Andechs tytularnego hrabiego Meranu.
W wieku 12 lat poślubiła we Wrocławiu Henryka, syna Bolesław Wysokiego .
Od 1202 roku była księżną Śląska. Wraz z Henrykiem tworzyli wzorcowe małżeństwo .Po 20 latach bycia razem złożyli śluby czystości.
Jej żarliwa pobożność udzielała się bliskim i poddanym .
Żyła w wielkiej ascezie , a Henryk u jej boku stał się wzorowym królem katolickim .
Na dworze we Wrocławiu powszechne były zwyczaje jak i język polski . Jadwiga przystosowała się bardzo szybko do tradycji oraz nauczyła się języka polskiego i biegle się nim posługiwała . Jej dwór słynął z dobrych obyczajów jak i z nieskazitelnej opinii, a ona sama otaczała całą swoją służbę wielką troską . Do jej dworu należała nie tylko rodzina , poddani, służba ale również duchowni i świeccy mężczyźni.
W swoim życiu doświadczyła wielu przykrych przeżyć, śmierć męża , własnych dzieci , skrytobójczą śmierć siostry Gertrudy (królowej Węgier) , hańbę siostry Agnieszki oraz banicję braci. Wszystkie te wydarzenia wpłynęły na pogłębienie jej życie religijnego.
(zdj.Kościół rzymsko-katolicki pw Św.Jadwigi Śląskiej )
Święta Jadwiga Śląska znana jest jako popularyzatorka życia zakonnego oraz fundatorka klasztoru cysterek w Trzebnicy .Czczona jest jako patronka Śląska i Polski , chrześcijańskich rodzin , małzeństw oraz zostła uznana za patronke pojednania polsko –niemieckiego .
Jan Paweł II , który odwiedził Wrocław w 1983 roku powiedział o niej ,że jest w dziejach Polski i Europy postacia graniczna ,która łaczy ze soba 2 narody polski i niemiecki .
“Łączy na przestrzeni wielu wieków historii, która była trudna i bolesna. (...) Wśród wszystkich dziejowych doświadczeń pozostaje przez siedem już stuleci orędowniczką wzajemnego zrozumienia i pojednania".
Po wielu latach surowego życia w ascezie zmarła w świętości w 1243 roku w Trzebnicy i tam została pochowana . W1267 roku została kanonizowana przez papieża Klemensa IV .sanktuarium w Trezbnicy stało się głównym ośrodkiem jej kultu.
Świety Aleksy
Urodził się w 360 r. w Rzymie w rodzinie bogobojnych rzymskich patrycjuszy: Eufemiusza, który był senatorem i Agleidy (Agle).
(zdj.Cerekiew pw Św Aleksego w Łodzi) Od wczesnych lat ojciec Aleksego wyróżniał się dobrocią, był miłosierny dla chorych i cierpiących, codziennie urządzał u siebie w domu trzy specjalne stoły: dla sierot i wdów, dla podróżników i dla ubogich, przy których ich gościł. Rodzice długo musieli czekać dziecka i to właśnie sprawiało, że czuli się nieszczęśliwi. Lecz czcigodna Agleida nie traciła nadziei — i usłyszał ją Bóg, posyłając im syna. Ojciec nazwał niemowlę Aleksy (w tłumaczeniu z greki - obrońca).
Święty Aleksy rósł będąc zdrowym dzieckiem, dobrze i pilnie się uczył. Kiedy zaś on osiągnął pełnoletność, Eufemiusz wraz z Agleidą zdecydowali się go ożenić. Wybrali dla syna dziewczynę cesarskiej krwi, bardzo ładną i bogatą, ale już w dniu ślubu Aleksy uciekł z domu. Wsiadł na statek i popłynął do Ziemi Świętej, skąd udał się do miasta Edessa.Rodzice wszędzie szukali syna lecz nie mogli go odnaleźć. Tymczasem młodzieniec wybrał sobie inną drogę życia - żebractwo. Prowadząc przy miejscowej świątyni życie nędzarza przestrzegał ścisłego postu i w każdą niedzielę przystępował do sakramentu Eucharystii. Wszystko co otrzymywał od innych natychmiast rozdawał potrzebującym, sam zaś żywił się jedynie chlebem i wodą i to tylko w takich ilościach, by nie umrzeć z głodu.Po siedemnastu latach Aleksy wsiadł na statek płynący do Tarsu, który jednak zgodnie z Wolą Bożą wiatry przygnały do jego ojczyzny. Tu, nie rozpoznany przez nikogo żebrak, spędził u progu rodzinnego domu następne dwadzieścia lat. Przeczuwając zbliżająca się śmierć opisał własne życie w liście i w 411 r. zasnął snem wiecznym. Dopiero wówczas rodzice i żona świętego dowiedzieli się kto żył tuż obok nich przez tak wiele lat.Po śmierci z ciała świętego zaczęła wydzielać się przyjemna woń i wonna mirra. Przez cały tydzień przybywający do grobu zmarłego otrzymywali uleczenie od chorób. Pochowano go w świątyni św. Bonifacego.
W 1216 r. stwierdzono, że ciało świętego Aleksego nie uległo rozkładowi. Na miejscu, gdzie zostało złożone wzniesiono wówczas wspaniałą świątynię.W średniowieczu św. Aleksy był postacią bardzo popularną w średniowiecznej literaturze i sztuce scenicznej w Europie i Północnej Afryce. Uchodził za patrona ubogich, żebraków i pielgrzymów. Napisany o nim poemat jest jednym z najstarszych zabytków językowych we Francji. Pojawia się również wcześnie m.in. w tekstach niemieckich i polskich - „Legenda o św. Aleksym” (XV w.). Na miejscu jego domniemanego domu w Awentynie jeszcze w średniowieczu wzniesiono klasztor benedyktyński i wspaniałą bazylikę pod wezwaniem świętego. Obecna bazylika św. Aleksego pochodzi z XVII w. i należy do najpiękniejszych kościołów rzymskich. W Polsce święty Aleksy odbierał szczególną cześć w Tumie pod Łęczycą oraz w Płocku.
Jest patronem licznych zakonów, a także ubogich, pielgrzymów, wędrowców, żebraków. Jest orędownikiem podczas trzęsienia ziemi, suszy, złej pogody, w czasie epidemii i plag.
Święty uważany jest za patrona rybaków. Wierni modlą się również do niego o to, by pomógł im pozbyć się grzechu dumy i wyniosłości.
Powstały nawet rodziny zakonne pod jego patronatem: bracia aleksjanie, siostry aleksjanki (XIV w.), Kongregacja Sióstr Najświętszego Serca Jezusa i Maryi (XIX w.).
Czczony jest głównie w bizantyjskim obszarze kulturowym oraz Rosji.
Świętość bohatera oznajmiają cudowne znaki. Jeszcze za życia Aleksego cudowny obraz wzywa go do kościoła i natychmiast bohater staje się przedmiotem kultu. Szybko jednak ucieka od sławy i popularności. Śmierć Aleksego zostaje oznajmiona przez bicie dzwonów, które same z siebie, nie poruszane przez nikogo głoszą żałobne wydarzenie Rzymowi.
Do ciała świętego doprowadza mieszkańców tajemnicze, nieznajome dziecko, którego niespodziewane pojawienie się sugerować może znak niebios. Zwierzchnicy Kościoła (papież, kardynałowie) i państwa (cesarz) udają się, by w procesji uczcić świętego. Martwe ciało Aleksego nabiera uzdrowicielskiej mocy. Historia Aleksego miała stać się dla współczesnych lekcją pobożnego życia, propagowaniem postawy człowieka całkowicie oddanego Bogu, przykładem właściwej hierarchii wartości.
Święty uważany jest za patrona rybaków. Wierni modlą się również do niego o to, by pomógł im pozbyć się grzechu dumy i wyniosłości.
Powstały nawet rodziny zakonne pod jego patronatem: bracia aleksjanie, siostry aleksjanki (XIV w.), Kongregacja Sióstr Najświętszego Serca Jezusa i Maryi (XIX w.).
Czczony jest głównie w bizantyjskim obszarze kulturowym oraz Rosji.
Świętość bohatera oznajmiają cudowne znaki. Jeszcze za życia Aleksego cudowny obraz wzywa go do kościoła i natychmiast bohater staje się przedmiotem kultu. Szybko jednak ucieka od sławy i popularności. Śmierć Aleksego zostaje oznajmiona przez bicie dzwonów, które same z siebie, nie poruszane przez nikogo głoszą żałobne wydarzenie Rzymowi.
Do ciała świętego doprowadza mieszkańców tajemnicze, nieznajome dziecko, którego niespodziewane pojawienie się sugerować może znak niebios. Zwierzchnicy Kościoła (papież, kardynałowie) i państwa (cesarz) udają się, by w procesji uczcić świętego. Martwe ciało Aleksego nabiera uzdrowicielskiej mocy. Historia Aleksego miała stać się dla współczesnych lekcją pobożnego życia, propagowaniem postawy człowieka całkowicie oddanego Bogu, przykładem właściwej hierarchii wartości.
W ikonografii wschodniej postać św. Aleksego przedstawiana jest podobnie jak św. Jana Chrzciciela.
Ma długie, kasztanowe włosy, rozłożone pasemkami na barkach oraz podobnie wyglądającą krótką brodę.
Ubrany jest w sięgającą za kolana, ciemnozieloną sutannę. Nogi ma bose, a ręce złożone na piersiach w kształcie krzyża. W niektórych przedstawieniach święty trzyma zwój z napisem: Oto ten, który pozostawił ojca i matkę, żonę, rodzinę i przyjaciół, wsie i majątki.W tradycji zachodniej święty przedstawiany jest często w ubiorze pustelnika lub pielgrzyma, jako postać leżąca pod schodami. Za atrybuty ma tu: księgę, kij pielgrzyma, schody i zwój.
Najstarsza polska wersja legendy o świętym Aleksym zachowała się w kopii sporządzonej około połowy XV wieku (zabytek przechowywany jest obecnie w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie). Brakuje w niej zakończenia opisującego lamentacje rodziny i pogrzeb świętego ascety.
Anonimowy autor, zapewne duchowny pochodzący z Mazowsza, zredagował polski żywot Aleksego w formie wierszowanej (niemal połowa wersów to ośmiozgłoskowce), w oparciu o jeden z nieznanych bliżej przekazów, których setki krążyło wówczas po Europie.
Średniowieczną popularność legendy tłumaczy zarówno żywy od X stulecia rozkwit kultu św. Aleksego, jak również ideowa i literacka atrakcyjność opowieści o heroicznym ascecie.
Pierwotna wersja legendy o „Świętym Księciu” powstała w Syrii w 2. połowie V wieku jako wyraz kształtowania się nowych, ascetyczno-pustelniczych wzorców doskonałości chrześcijańskiej. W najstarszych wersjach bohater legendy zwany jest „Mężem Bożym”, w późniejszych zaś przeróbkach greckich i łacińskich - Aleksym (gr. alexis - opieka, wspomożenie). Jest on więc w istocie postacią anonimową, więcej - na poły legendarną. Jego żywot urzeczywistnia ideał świętości tzw. wyznawcy - człowieka stanu świeckiego, który całym swoim życiem dąży do świętości zachowując bezwzględną wierność nakazom Chrystusa.
Anonimowy autor, zapewne duchowny pochodzący z Mazowsza, zredagował polski żywot Aleksego w formie wierszowanej (niemal połowa wersów to ośmiozgłoskowce), w oparciu o jeden z nieznanych bliżej przekazów, których setki krążyło wówczas po Europie.
Średniowieczną popularność legendy tłumaczy zarówno żywy od X stulecia rozkwit kultu św. Aleksego, jak również ideowa i literacka atrakcyjność opowieści o heroicznym ascecie.
Pierwotna wersja legendy o „Świętym Księciu” powstała w Syrii w 2. połowie V wieku jako wyraz kształtowania się nowych, ascetyczno-pustelniczych wzorców doskonałości chrześcijańskiej. W najstarszych wersjach bohater legendy zwany jest „Mężem Bożym”, w późniejszych zaś przeróbkach greckich i łacińskich - Aleksym (gr. alexis - opieka, wspomożenie). Jest on więc w istocie postacią anonimową, więcej - na poły legendarną. Jego żywot urzeczywistnia ideał świętości tzw. wyznawcy - człowieka stanu świeckiego, który całym swoim życiem dąży do świętości zachowując bezwzględną wierność nakazom Chrystusa.
Subskrybuj:
Posty (Atom)